darmaduman

2012-02-09T01:01:00.004+02:00

ve sonra bir şey oldu...bir sabah bir kuzgun gibi uyandım. sahiden utanan ağzımla,kulağımla kirimle... bir dağın boynundan sallanan, kopan taşlarla parçalanan, göğün zillerini uyandıran bir ısırıkla dişlenip, kar ve ateşle akıp geçen kapkara bir suya dönüştüm.bulandım zehrine demirden bir gecenin... indim uçurumlarından dağların...

cool memories

2012-01-28T00:11:00.000+02:00

senin hiç bilmediğin bir şehirdeydim.
saçların gibi, ağzın gibiydi çatısız evlerin bacaları. bu tenekelerin bu benzersiz yalnızlığı,
göğünü hasta ediyordu şehrin.
biraz hatırlıyorum, dolanmıştım sevine sevine çarşılarına.
bakır bir şerbet tası beğenmiştim. sonra bu his döndü dolaştı kafamda, sarktı sallandı aklımdan.
vazgeçtim.
yükümü çözdüm, boşandım boş hayallerin semerinden. tası yerine bıraktım.
ben gene, ah aptal kafam! ben gene, başkası sevsin diye, aldığımı yerine koydum bir daha...

herkesler, dibini kan bürümüş naylon çuvallarını almak için bagaj fişlerini uzatırken görevliye,
ben ayrılıktan perişan ve yangın değmiş kanadımı toz-toprakla döndüre döndüre,
düştüm kayboldum ışığı geçirmeyen bir geceye.

neyse

2012-01-23T12:57:00.002+02:00

hırsızlar

2012-01-23T12:31:00.005+02:00

niye buradan çalıp, çırpıp, kırpıp, kesip kendinize blog yapıyorsunuz lan terbiyesizler?

http://flavors.me/prens#5a1/blogger
http://yqtmcn.blogspot.com/2011/08/askn-tarifi.html

uçurtmam savaştan korkmaz

2012-01-10T23:50:00.002+02:00

okul hayatımdan aklımda kalan tek şey; tebeşir.
hiç mi hiç ilgilenmedim mercidabık ve dandanakan savaşlarının sebep ve sonuçlarıyla.
üçgenin iç açılarının toplamını iç açıcı bulmadım. arka sıralarda,tembellerin arasında illegal bir tahsil hayatı sürdüm kendimce. tebeşiri kara tahtaya sürterek,yoğun bir toz bulutunun içinde öksüre tıksıra biz yoldan çıkmışlara, eş yükselti eğrilerini belletmeye çalışan cefakar ve iyi yürekli "coğrafyacı şefika hanım", kızlarla oğlanların teneffüslerde gizli gizli birbirilerine dedikleri yüzünden devletin yıkılacağını düşünen,tanrı dağı kadar türk ve hıra dağı kadar müslüman olan "matematikçi ahmet",kendi dangıl dungul konuşmasına hiç bakmadan çevre köylerden kalkıp sabahın köründe lanet minibüslerle bir buçuk saat yolu okumak için gelen çocukların şivesiyle alay eden tarihçi "ayı fikret", el altından tek marlboro satan kantinci "bok rıza",ingilizce hocası olmadığından kelli boş geçmesin deyü derse girip, what is this,this is a pencil gibi ileri düzey ingilizceyi kafamıza yüzüklü parmağıyla vura vura çakan bedenci reşat... bu, bütün talebelerin kişisel gelişiminde önemli payları olan ilim irfan ordusunun daha nice neferi,ellerindeki meşaleyi ehliyetsiz sürerek gergin ve kuru ruhumuzda çok yangınlar çıkarttılarsa da, hepsini akşam üzerleri iyice sarkmış yorgun kollarının ucunda birer küçük tüple evlerine doğru sürüklenirken görmüşlüğüm vardır ve "onların yardımıyla dünyamıza acımışlığım"

?

2011-12-31T00:47:00.007+02:00

n-e-y-a-p-a-c-a-n-p-e-k-i-ş-i-m-d-i
a-t-e-ş-t-e-b-i-r-d-e-l-i-k-m-i-a-ç-a-c-a-n
o-r-d-a-n-o-n-a-b-a-k-m-a-k-i-ç-i-n
n-a-r-ı-n-k-a-l-ı-n-k-a-b-u-k-l-a-r-ı-n-ı
a-t-l-a-r-ı-n-a-m-ı-d-o-ğ-r-a-y-a-c-a-n
s-e-n-i-a-l-m-a-d-a-n
u-z-a-k-l-a-r-a-k-o-ş-s-u-n-i-ç-i-n

bebek gazeli

2011-12-13T21:26:00.000+02:00

Ne kaldı rûha tesellî şerâbdan başka

Boğaz’da üç gecelik mâhtâbdan başka

Cihanda olmadı bir hisse-i verâsetimiz

Bebek Koyu’nda temâşâ-yı âbdan başka

Bu halka vakfedecek mülk ü mâlimiz yoktur

Beş on gazelle şu kalb-i harâbdan başka

Sükûn-ı lâyetenâhîye varmamız yeğdir

Nedir hayat uzayan ıztırâbdan başka

Felekten istemeyiz yer yüzünde varsa huzûr

Kemâl semt-i hamûşanda hâbdan başka

yahya kemal

2011-12-12T12:03:00.001+02:00

2011-12-10T12:50:00.001+02:00

fırtınalı günler takvimi

2011-11-09T13:18:00.000+02:00

ölüm pis çamaşırlar gibidir şimdi
sakin bir karanlığın köklerinde sallanır
kapkara kargalar gibi birbirinin içinden geçer saçları
işte oradayım
uçuyorum onlarla
hem uçuyorum hem acıyorum
onlardanım onlarlayım
kirli upuzun
ellerin ve ağzın sımsıkı yapıştığım dümenidir
sözcüklerimi yırtıp giden geminin
kalbimin çivileri
dökülmüş
ve hastayımdır
bir sen varsındır
havasız ve belleksiz bir sabah gibi
durmadan kapıma dayanan
aklım harlı arsız güneşiyle varsın susayıp kurusun
ben
eğilip yerden bir taş almak
ve kırılan camların
uçuşan yapraklar gibi
ışığa
müziğe
vurduğu
iz bırakıp kan döküp paraladığı
bu yalana
aşk demek için yaşarım

hiç

2011-11-02T02:30:00.003+02:00

sizi bundan yoksun bırakacağız. kanı çekilmiş dudaklarımızı alıp gideceğiz.
katlanın bunlara... biz karnı tok sırtı pek insanların, neyi suç, neyi günah saydığıyla
ne zaman ilgili olduk ki?
korkusu artan bir hırsızı yalnız bırakan paçavralar gibiyiz hep.
kırılan cam, yere düşen gece eşyaları gibi karanlığımız. tombul ve kıllı bacaklarınızın sessiz orospuluklarını örtmeyen bir etek gibi.
kendiniz gibi yapıp, kendinizi aldattığınızdan bize ne?
sizi o aptallığınıza dirsek yapan, dimdik alçaklığınıza yapıştıran çıngıraktan bize ne?

dostoyevski'yi ne zaman okumalıyız?

2011-10-30T00:48:00.003+03:00

ancak kendimizi berbat hissettiğimizde, acı çekebilme sınırımızın sonuna varmışsak ve yaşamı bütünüyle alev alev yanan bir yara diye algılıyorsak, eğer artık yalnızca çaresizliği soluyorsak ve umutsuzluğun binbir ölümünü yaşamışsak, ancak o zaman. yani acıdan yapayalnız kalmış, felce uğramış olarak yaşama baktığımızda, o vahşi ve güzel acımasızlığı içerisinde yaşamı artık anlayamaz olduğumuzda ve ondan hiçbir şey istemediğimizde, evet ancak o zaman…

-herman hesse-

2011-10-28T16:03:00.001+03:00

Ve içinde birikmiş ut çalan kadın elleri olurmuş hep gibi bir üzünç sökün edermiş akşamları ağlarken kuyulara kınar  hanım'ın denizlerinden.

-ece ayhan-

zelzele-velvele

2011-10-27T11:07:00.006+03:00

dallamalar! kendileri yarım saat asansörde mahsur kalsalar allaha, devlete etmedikleri küfür kalmaz.
ama kar altında yalınayak, başıkabak, aç bi ilaç kalakalmış depremzedelere iki kamyonu durdurup iki parça çul çaputu aldılar diye hırsız, talancı, yağmacı demeyi bilirler.
enkazın altında can çekişen kız çocuğuna egzotik, acayip bir hayvanmış gibi mikrofon uzatan da bunlardır.
suratındaki boyayla üç köy okulunun dış cephe sıvası yapılabilecek arsız, hayasız, nefret dolu karıları da bunlar besler camdan plazalarında, stüdyolarında.
yıllardır toplanan ve 40 milyar lirayı bulan deprem vergilerinin nereye gittiğini soracak kadar maçaları sıkmaz ama.
beş liralık yardım için atılan sms lerin iki lirasının neden yüce devletimizce hacılandığını merak bile etmezler.
bu kafayla zaten bizim memleketteki bütün binaları yıkıp, çadırlarda yaşamaktan başka çaremiz de yok.
yardım vergi dayanışma hepsi beyhude çaba.
son on yılda hortumlanan çalınan paraları toplayıp ziraat bankasına yatırsak, yetmiş dört milyon vatandaşın her birine de birer tane atm kartı dağıtsak, sonra "ohh bırakın işi gücü ağalar yatın" desek, rahat beş sene idare ederiz. sorun morun da kalmaz gülistan olur ülke.

2011-10-21T23:38:00.001+03:00

sarayburnu aile çaybahçesi

sarayburnu aile çaybahçesindeki bir güz öğlesi
sen ben ve adını bile bilmediğimiz bir istanbul
oturmuş konuşuyoruz her şeyden
senin ellerin masanın üstünde
uzun bir koşuya hazırlanıyor
ben geçip giden gemileri kovalamaktan
soluk soluğa kalmışım
istanbul uykusuz gözlerini oğuşturuyor
bir martı beyazlığını düşürüyor masamıza
bir polis kimliğimizi soruyor
zaman geriliyor geriliyor geriliyor
wilhelm Tel’in eli titriyor ve kalbime saplanıyor ok
hemen ölüyorum orada ama duyuyorum sizi
cesedimin soğumaması için
istanbul güneşini açıyor üstüme
ölümüm dünyanın dengesini bozuyor
başucundaki sarsıntıdan anlıyorsun bunu
ağzındaki öpücüğün düşmesinden
sarayburnu aile çaybahçesi´nde bir güz öğlesi
sen ben ve adını bile bilmediğimiz bir istanbul
oturmuş konuşuyoruz her şeyden
ömrüm diyorum
- bir rüzgar düşüyor gömleğimin yakasına
sararmış eskimiş bir rüzgar
usulca uzanıp alıyorsun onu
saatlerce oynayıp duruyorsun elinde
avucundaki terden ıslanıyor yırtılıyor
eriyip gidiyor sonunda
yalnızca bir serinlik kalıyor
ellerinden bana doğru yayılan -
işte böyle başlıyoruz her şeye
masallarına ihanet eden iki masal kahramanı gibi
iki gerçek oluyoruz seninle
yerküreyi masamızın üstüne koyuyoruz debelenip duruyor
gemiler rıhtımlara ayrılık boşaltıyor bugünlerde
istanbul bir yerlerde yaprak döküyor

bu güz gününde herkese yepyeni bir tanrı düşerken
bizim payımıza çok kullanılmış bir tanrı düşüyor
şimdi bu tanrıyı alsak götürsek
sisli bir kent ikindisinde
yedirsek içirsek elini yüzünü yıkasak
ikametgah ilmuhaberi istesek mahalle muhtarından
yalnızlığımızı yasallaştırsak
sonra tanrımızı götürüp bağışlasak
tanrı sevenler vakfına
bütün geliri size aittir desek
biz yalnızız yaralıyız henüz çocuğuz
kendi sularımızda çırpınıyoruz
bu tanrı bize fazla desek
hayatta herkesin mutlaka
bir sarayburnu aile çaybahçesi varsa
hayatta herkesin mutlaka bir istanbulu varsa
hayatta herkesin mutlaka bir tanrısı varsa
ve biz tanrısız kaldığımıza göre
sen benimle mi gelirsin
ben sen de mi kalırım
bunu bırakalım şu geçip giden bulutlar düşünsün

-Salih Bolat-

cool memories X 2

2011-10-21T01:55:00.003+03:00

ne günler ama! şairin dediği gibi; herkesin ağzında kainatın en büyük şeyi...
insanlık. merhamet...
sahtekarlar!
hepsinin ağzında dünyanın en büyük şeyi.
sosyal paylaşım sitelerinin kasketini abazanlığının üzerine eğmiş geçkin kadayıflarından,en rezil ve geveze kaşarlarına kadar. ait oldukları hahaha hihihi iğrençliğinin irin rengi çarşafını eninden boyuna doğru yırtıp, haramdan,riyadan şişmiş götlerine pelerin eden kim varsa işte,
hepsinin bugünlerde ağzına aldığı; kainatın en büyük şeyi...
.................................................................................................

fisher king filminde esas oğlan kapıya takılıp yırtılan pardösüsünü çekiştirip,elindeki şişeden sağlam bir yudum aldıktan sonra ne anlatır pinokyo ya?
“niçe der ki; iki tür insan vardır, walt disney ya da hitler gibi olanlar ve bizler. biz önemsiz insanlarız,harcanabilir kütleleriz…savaşta,trafikte ölürüz,markette vuruluruz.”

walt disney le hitler saraylarında patlatıp, gücünü aleme ilan etsin diye maytap ve havai fişek imal ederiz. sigortamız yoktur. fazla mesaiye hayır için kalırız.

biz, gece yarıları kör bakkaldan aldığımız bira şişesini ayıp olmasın diye gazete kağıdına sarıp içeriz, ama walt disneyle hitler kudurmuş gibi sabahlara kadar ateşe, patlamaya verirler gecenin karanlığını. davos ta insancıl kapitalizm, tvlerde fiyonk mu çengelli iğne mi tartışmaları alır yürür. biz ölürüz.

gergin ve belirsiz bir his dalgalanır durur aramızda kimi nefret der buna kimi sevgi,

spinoza ; "ikisi de aynıdır" der, yakaladığı sinekleri örümcek ağına fırlatarak.

bazılarımız evladını arar yıkıntılarda ağlayarak.

biz buna alınyazısı deriz.

niçe ise; "çocuk, zafer kazananların dünyaya diktikleri canlı bir anıttır" der…

same shit everyday

2011-10-18T00:36:00.005+03:00

herhangi bir odanın kalbine iğnelenmiş yalnız bir adamsın sen.
bir kaplumbağanın terk edip gittiği o kabuk, hiç büyümeyen.
ağzından çıkan bir şemsiye sözcüğünün altında ıslak ve üşümüş
her yalana inanan, silahsız ve yere yıkılmış.
bir köpek leşiyle karşılaşmış gibi iğreniyorsun bazı kelimelerden.
adını, bodrum katların tarihine altın harflerle yazdıran inadından.
bahçede anıra anıra gülen, rafadan beynine çay kaşığı arayan komşundan.
iğreniyorsun.
hurdacıların oturup cigara sardığı sökülmüş otobüs koltukları gibi artık günler.
ama
hergün pazar aslında biliyorsun.
giyotinlerin durmadan çalıştığı, trenlerin uyukladığı,
yağmurun yağdığı,
göğe çakılı çalgıların arasında bir sedyeyle gezdirildiğin,
her çalgının başında ayrı bir hayaletin,
kucağında uyuyan çocuğu korkulu düşlere yolcu ettiği
gibi bir pazar.
biliyorsun...

2011-10-16T20:20:00.004+03:00

azıcık yağmur kimseyi incitmez (?)

2011-10-14T11:59:00.003+03:00

gece gündüz yanan kirli sarı ampullerin altında, kötü desenli çekyatlarına yığılıp kalmış, ağızlarından girip burunlarından çıkan tv kameralarına oracıkta iki perde moliere oynayıveren bahtsızlar!
bu dünyada gördüğünüz kötülüğü, yaptığınız iyiliği unutun...

istenç ve tasarım olarak yalnızlık / cool memories

2011-10-12T01:58:00.001+03:00

"en büyük mutsuzluk yalnızlıktır. bu o kadar doğrudur ki, en eksiksiz avuntu olan din, seni hayal kırıklığına uğratmayacak bir arkadaş-tanrı- bulmaktan başka bir şey değildir"
gelmiş geçmiş en hakiki yalnızlardan olan cesare pavese böyle söylemiş bir otel odasında uyku haplarıyla intihar etmeden 11 yıl önce.
yalnızlık en berbat ve en buz gibi acıyı doğurur diyen olmuş, yalnızlık paylaşılmaz diyen olmuş,yalnızlığı iri gagalı bir kuş gibi gökyüzünde daireler çizerken göreni olmuş, yalnızlıktan ölen olmuş,yalnız kalıp deliren olmuş, yalnızlığına aşık olanlara rastlanmış.
tıklım tıklım meydanlarda tıpış tıpış yürüyen günümüz ucubeleri olarak ortada kaynayan bir kazanın buharı nedeniyle birbirinin yüzünü göremeyen bizler, bu eski ve sağlam yapılı adamların kızaklarını bile çekemeyiz eriyen buzların üzerinde. öyle cılız köpekleriz işte...
günümüz yalnızlığı; nevrotik-sarsak,ipe sapa gelmez sakat bir ruh hali olmaktan öteye gitmeye mecali kalmamış,ağlak, konformist,salya sümük pis bir paçavradır.
temel bir değerler/inançlar sistemi farklılığı,değişimi falan gibi sik kafalı cümleler kurmaktan
imtina ederim. kestirmeden gitmek lazım; insan evladının dünyanın kapısına bırakıldığı andan itibaren keskin bir bakış edinebilmesinin tek koşulu ruhunda sürükleyip getirdiği arızalardır.
yaşam denilen çıfıt çarşısının tabelasına saplanıp kalmadan içeriye girip gerçeğin kor ateşine çıplak ayakla değmek pek az insana nasip olmuştur. gözlerinin gördüğünü anlatmaya vakıf bir göte sahip olan hakiki adamlar/ kadınlar ise sadece bir kaç tanedir.
gerisi kalabalığın uğultusu,fotokopi makinasından yayılan ısı ve zırvadan ibarettir.
evine kapanıp günlerce ortalıkta görünmeyen bir yazara dostları sorarlar; -be adam neden dışarı çıkmıyorsun?
yazar şaşırır;- dışarının orası olduğuna emin misiniz?
bütün gün cep telefonu hiç çalmadı diye akşama doğru duygusallaşıp ağlamaya başlayan kızcağız yalnız değil kurbandır.
yalnızlık, kendi benliğinden dışarı fırlamak,bilincini kaybetmektir, tanrısaldır.
tıpkı, en büyük yalnız dostoyevski'nin ecinniler'in kahramanı kirilov'a söylettiği gibi; "kendimi öldürmek zorundayım çünkü özgürlüğün doruğu kendimi öldürmemdir"
yalnızlık özgürlüktür.
artık, uygarlığın temelini oluşturan bedensel, zihinsel yeteneklerin önemi kalmadığı için yalnızlık mümkün değildir.

son-daj

2011-10-11T01:16:00.005+03:00

şarkı gibi, kaç gündür yağmur var istanbul'da. bulutlar, ağır yaralı hayvanlar gibi sürükleniyor kabataş'tan üsküdar'a, oradan moda'lara, adalara. kim gelse yağmur getiriyor üstünde başında.
pencereler açık, günlerden en sakatı. hah işte başladı, sırtımı dayadım sağanağa.
bembeyaz sehpanın üzerinde; bir kaç incir, bir kadeh rakı, otuzbeşinci sayfasına kadar okunmuş, orada unutulmuş, orada sararmış bir kitap.
ne diyordu raskolnikov sonya'nın mavi gözlerine bakıp?

"senin için dünyayı yıkarım"

hava kararıyor, karanlık çatılardan, sek sek oynayan çocukların gözlerine iniyor işte.
her şey karışıyor. hangimiz raskolnikov, hangimiz sonya? hangimiz tabakta buğulara sarınıp bekleyen incirler? ya hangimizden akan kan bu kadehdeki rakı? biz kimleriz?
kaç kişiydik ve hangisi bendim?
daha da geleceksen, gerçeksen,
bana daha şiddetli saldır akşam!...

2011-10-05T00:00:00.002+03:00

gittik.
çünkü gitmeliydik. hatırlanacaksa o kurt gibi yüzümüz hatırlansın için.
bu şarkıların tırnakları boğazımızı yırtsın o zaman. çöken duvarlar gibi kapansın gözlerimiz.
varsın vursun çanı, çıngırağı, zembereği. hiç diyelim biz de onun gümüş ayaklarının altında yuvalanmış çirkin acılarımıza, hiç...

2011-09-06T00:55:00.001+03:00

ne varsa yalanmış alemde...
kollar sarkık, kafa eğik, gelecek hali kalmamış geleceğin.
hezeyanın ucunu dürterek yağan kar gibi sarsak aklım,
başımın üzerinde dünyanın göğünü aşan uzun bir sepet gibi, ateşin içinde, çekicin altında, ateşin rengiyle kıvrana kıvrana yanan ömrüm.
hiç bilinmedik bir illetin tarlalarına keder sürüleri gibi kalkıp inen, gözlerimin kapılarına çarpan bu rüya bu kir...

2011-08-29T19:38:00.002+03:00

onlar. neyse işte onlar, karanlıkta tutuyorum onları. kapkara şeylerle dolduruyorum içlerini.
bir ışık olsa, en azından bir yalan, herhangi bir buğdayın incecik bacaklarına doğru kandıracağım yangınımı. kırıp dökeceğim bu kapıyı. ama her şeyin anahtarını eriten bir yangın bu bendeki.
çın çın öten bir şarkı, atları çözülmüş bir araba, pencereye varıp vurup sarsılan çaresiz sesim.
korkmuyorum.
o küçük bir bulut, bensiz de gider yoluna.

şer ittifakı

2011-08-20T22:04:00.001+03:00

çözemediğim bir itlik var son günlerde dünyada. bacalarla düşüp kalkan martıların perdeli ayakları daha bir isli, daha bir pis. boğazı yırtarak geçen bok yüklü bilmem ne bandıralı şileplerin, kuru yük gemilerinin ayyaş kaptanları daha bir şedit asılıyor yaralı hayvan sesi çıkartan düdüğe.
akşam vakti ince sazda koyulurken şarkılar daha bir acıtarak kundaklıyor yavrusunu, bütün gün kezzap dökülmüş mermer gibi hışırdayan kadınlar.
dizlerimin bağını çözen bir gölge geziniyor son günlerde senin gözlerinde.
merhamet diyorum. merhamet, öyle gereksiz ki.
aç tv'yi. ört sıkıca perdeleri. toplayıp kaldır ruhumuzu, o beş kerre yere çarpıpta kırılmayan meşhur kolonya şişesinde. siktiret ölsün pencerede zırlayan kedi.
seninle açlıktan baygın düşene dek şaşırtalım bilimi. kafası ezilmiş hamamböcekleri gibi...

kıldıkları namaz tuttukları oruç boştur

2011-08-14T18:51:00.004+03:00

"Somali’de 5 yaşından küçük 29 bin çocuk son 3 ay içerisinde açlıktan öldü. Yeryüzünde 1 milyar 2 yüz milyon aç insan var. Açlık ve yoksulluk Kur’an’ı Kerim’in en temel meselesidir. Yanında asgari ücretle işçi çalıştıranlar kıldıkları namazı gözden geçirmelidirler. Bir ay boyunca herhangi bir açın yüzüne bakmadan lüks otellerde iftar açanlar tuttukları orucu gözden geçirmelidirler. Kur’an’a göre, sultanlar Allah’ın yeryüzünde gölgesi değil; yoksullar ve açlar yeryüzünde Allah’ın yüzüdürler. "

haber linki

2011-08-12T13:52:00.002+03:00

"anamın ipiyle indim gökdelen damınızdan
kelebek gibi girdim kelebek camınızdan
taksinize mülkünüze dairenize...
heceleyerek üzerinde ayak ve el uçlarımın
belledim seyyarenizi ve kelimelerinizi...
gözlerinize baktım, mukaddes ciltlerinize, büfelerinize
vesairenize...
şiir fenerimle de baktım, son çığlık!
aşk yokmuş sizde beş paralık!
gidiyorum ben boşçakallar
sıçmışım ortalık yerinize
kıçımın fosforuyla aydınlanın siz artık"

-can yücel-

vaka-i adiye

2011-08-12T00:55:00.002+03:00

zaman, galata'dan iniyor tophane'ye. ama hezarfen gibi balmumundan kanatlarını herkesin göğünde çırparak değil. lagari gibi hiç değil. otoparkçılardan sağlam bir sopa yemiş gibi. jilet gibi ütülü bir tramvaya biniyor amerikan pazarının önünden. istanbul; bacaklarını ayırıp uzanmış bir kadın. uzanıp gidiyor aç gözlerin iştahasına, benzersiz... misal, engürü öyle mi ya? yalçın kayalıklarda muhkem ka'lası. tarih yazıyor bunları; hikmetli kılıcını takıp taa gordiondan, yırtarak tiril tiril etekliğini, ancak iskender... ve çok sonra; kargıları katil, çuvyakları kan dolu tatar atlıları ok atıyor bozkırda nakış gibi titreyen dudaklarına. hepsi o.
tarih bunları, hamamoğlanlarının yüzülüp kurutulmuş derilerine güherçile isiyle yazıyor.
aşk, sarhoş gibi dünyaya çarparak yıkılıyor.

cool memories

2011-08-04T18:59:00.003+03:00

vazgeçtik...
olmadı çünkü. bitmedi, bitmedi bu karanlık birer deliğe dönüşmüş yıldızlara dalıp gitmeleri. okunmuş sular içirdik. yastıklar koyduk başının altına. bütün dudaklarına serin ıslak gölgelerini sürdük yeryüzünün. fakat hiç aralanmadı o bataklık gözleri…
yüzünde güzel bir yer bulup, oraya dedik kelimelerimizi. çenesi, gözleri, efendisi, allahı, hayatının tavanında boğuşan bütün gölgeleri anlattık ona. içi bembeyaz köpüren ekmeğe dahi tembih ettik önüne koymadan.
ama yanmadı ışığı. gecenin cehenneminde, yalnız plastik terlik ve çiş sesleri geldi evinden.
bir çiçeğin bulandırdığı uzun elbisesi hiçbir gün yırtıp geçmedi sevincimizin sokaklarını.
kırıp döktü, can suyunu canımıza taşıyan,bize doğru sürükleyen nemiz varsa. kerpiçten evimiz, camdan sarayımız, aşkın yalnız zincirle çekiçle çıkılabilen tertemiz doruğuna istiflediğimiz umut ve şarkılar söyleyen dudaklarımız, her şeyimiz akıp gitti, bozguncu, yıkıcı bir hoyratlığın karanlığına.
bilmez miydik; ağzının o kızgın havzasında dengesini kaybeden bir taçyaprağının ilkbaharda ne olur sonu?
bilmez miydik; aldırışsız gürleyen gülümsemesi nasıl siler yıkar kıyılarını paramparça olmuş uykularımızın?
bilirdik ve bir ateş sönünce başkasına koşan gölgeler gibi yalpalardık arafında sessizliğin.
gizlice girip çıktığı o şehrin kapısında kendi ömrümüzün kanepesinde bir misafir gibi çürürdük...

cool memories

2011-07-29T23:39:00.002+03:00

sudaki toprağın, bataklıkta eskiyen ölünün, perişan hayvanları aşkın değnekleriyle doğada dimdik tutan, yüzleri güneşe, minnet ve çekingenlikten bir alaşım gibi gözleri yıldızların en parlağına dönük duran, başka zamanlarda başka yerlerde benim aradığımı arayan,
ay uzun etekleriyle eğilip tek tek tutuşturduğunda yalnızları, şimdi bir yerlerde uzun ve çaresiz yalnız kalanları, saf meraklarından başlayıp yaktığında, hiç kimseye sözü edilmeyen, ocakta ateşi, avucunda çayı olmayanları, basit ayinlerde çalınan bir müziğin ortasında beceriksizlikten kopan bir tel, kırılan bir tuş ya da bir bıçağı sürter gibi zihnin en karanlık, en dumanlı, en sakat, en hasta, en aptal, en suratsız, en kahpe, en uğursuz, en rezil yerine, çıldırarak ölmek zorunda olanları yak!
yak! kahret yanardağ!
sen dağsın.

2011-07-26T19:19:00.002+03:00

büyük acıdan sonra, kaskatı kesilir insan
sinirler anıtsaldır, mezar taşları gibi
gerili yürek sorar, bu muydu beni sıkan
dün ve yüzyıllar önce?

adımlar, mekanik, dolanır durur
yeri, havayı, ya da boşluğu
anlamsızca
aldırmayarak yayılmasına
bir iç rahatlığının, taş gibi

ayrılık saatidir
anımsanır, eğer uzun yaşanmışsa
üşüyen insanlar gibi, anımsayarak karı
önce ürperme başlar, sonra uyuşma, sonra sıra ayrılıktadır.

emily dickinson

o ve ben

2011-07-25T11:24:00.003+03:00

  Sana koşuyorum bir vapurun içinden Ölmemek, delirmemek için. Yaşamak; bütün adetlerden uzak Yaşamak. Hayır değil, değil sıcak Dudaklarının hatırası Değil saçlarının kokusu Hiçbiri değil. Dünyada büyük fırtınanın koptuğu böyle günlerde Ben onsuz edemem. Eli elimin içinde olmalı. Gözlerine bakmalıyım Sesini işitmeliyim Beraber yemek yemeliyiz Ara sıra gülmeliyiz. Yapamam, onsuz edemem Bana su, bana ekmek, bana zehir Bana tad, bana uyku Gibi gelen çirkin kızım Sensiz edemem.

sait faik

cool memories

2011-07-22T19:18:00.003+03:00

sen , bıçak darbesi gibi
sızlanan kalbime daldın;
iblisler gibi, sen, güçlü,
çılgın ve süslenmiş geldin.

baudelaire

okul korosunda parlak düğmeli kırmızı ceketiyle uluyan o çıtkırıldım sersem değilsin artık.
senin beşiğini hayalkırıklıklarına yaslayan, her şeyi yutan, her şeyi yutarak yayılan,
taşları üstüste dizmeyi kurtarıcılık sayan kalabalıklarına karıştın şehrin...
duygulanmaya başladıysan vazgeç!
bu kabarmış denizin, bu çiğ ışıkların çarptığı, çarparak mayalandırdığı kanına karışan
karşılıklı bir aşk gibi pürüzsüz ömrünü ellerinden tut.
ve iyice yükseldiğinde, bırak onu düşsün.
deniz ol sen. mendireksiz, iskelesiz, sancaksız.
emzir sonra kayalarına vura vura parçaladığın ağzı, ona gemiler ver...
kendini kandırma artık. yenildin. kimsenin umurunda değil içtiğin kolonyanın tadı.
bu üzerinde sikilmiş bir fare gibi dolaştığın klavye, torbacı psikiyatrlar, yüzseksen kanallı tv,
namlusu sana çevrilmiş sahra topları her biri.
seni acıta acıta kundaklayan, yitik ruhunu sarıp sarmalayan ateşler...
dikkat et, sana kelimelerle gelecekler. kendilerinden yola çıkıp başkalarına da uğrayanlar.
yalnızlar, duyarlı, çaresiz, yalvaran gözlerinden korku akanlar,
karanlık adamlar, yalnız kadınlar, düpedüz pis ve kokmuş yolcuları bu uzun ve hazin trenin.
ahlaksızca yanlış anladıkları dizelerle gelecekler sana,
alıntılar, pasajlar, trükler ve hilelerle.
sade gazozu kafasına dikip sonra arkadaşının suratına püskürten acımasız çocuklar gibi
pürneşe ve sırılsıklam salak...
konuşup boşalmak için acele edecekler. bir defetme ayinin büyük kara gözlü ve çırılçıplak
rakkasesi gibi süzecekler seni.
iliklerine kadar yalan bir dünyanın salyalarını aynı mendille silen bir sürüngen ordusu
yoklayacak sargılarını.
görme bu meraklı cesetleri, tükrükle şişmiş ucuz bezden balonları,
gergin karanlıklara çarptıkça kırılan dökülen kılıçları.
bırak yansınlar!
hiç olmazsa yanıp dursunlar...

gece tarifesi

2011-07-19T00:17:00.003+03:00

o sizin bahçenizde, terasınızda yapışkan yazları bekleyen verzalit masa yok mu?
yuvanızı kötülüklerden koruyan yirmidört saat soğuk su tertibatı? kanepenizde sabahı bekleyen kötülük çiçekleri, alacakaranlıkta müezzinin sesiyle karışıp günahkâr gövdenize çarpan
o, baudleaire’in de ciğerini yırtan zalim absinth şişesi? yerlere serilmiş, yanmış yıkılmış, bahar kokulu ıstıraplarınız yok mu?
uçaklarınız, ayfonlarınız, şezlonglarınız, migroslarınız, cümle hayatınız; ezik bir şeftali gibi sırsız,
uğursuz yuvarlanıp geçen. işte ona içiyorum bu akşam hasta hasta.
çünkü, hasta bir ömrün en alâ takozu içki şişeleridir. şairlerin bayrakları, tüpçülerin üniformaları ve valentine days in sıkı popoları hep antolojilere koşarken, harbi ayyaşların tırt vesikalıkları hepi topu birkaç kalbin albümlerine ve morgların, karakolların formaldehit kokulu raflarına sokuşturulur dürülüp bükülerek. bazıları hayatını yaşar, ötekiler, ahali; bir imza günündeymiş gibi tertipli adımlarla önünden geçerler o bazılarının. çünkü bazıları hep sarhoştur insanlardan ve olup bitenlerden eğim alan bu nefes nefese rampada.

cool memories

2011-07-15T01:35:00.002+03:00

sende mi bir tuhafsın, senide mi uyutmuyor kuşlar?
güneşten kurumuş kertenkeleler gibi macar malı otoboslarında histanbul'un,sürükleniyor musun?
çalkalanan denize göz ucuyla olsun bakamadan nereden nereye yürüdün en fazla? sahici bir hayat çıkartamayacak mısın yoksa şu kısacık ömründen?
bu takım elbiseli sebzelerin, yandan yemiş hacıvatların hassa alayı, postallarını vurarak geçiyor gövdemize, bak bulanıyor kalbimizden kaynayan dupduru su...
yalnız kalıyoruz...

buraya,tesadüflerin hızla itibar kaybettiği yere; asılı çamaşırların,mandalların arasından kurtulan azıcık gök gibi geliyor haberlerin,
parçalanmış dudaklarında birbiriyle karşılaşan binlerce çirkin dikiş gibi....
hastaymışsın, yorgun. azalıyormuşsun.
gövdene uğrayan balıklar parça parça taşıyormuş seni.

memelerin zorluk çıkartıyormuş yalnız, uçlarında salgın bir hastalık gibi "aşk", dipdiri tutunarak kalbine.
düşeceksen, koşup yeryüzünü düzelteyim sana. öleceksen, mezarların en güzelini...

cool memories

2011-07-09T21:31:00.006+03:00

the secret hesabı; iyiyi, güzeli, üstünde durdukları kainat halısıyla birlikte bir çırpıda kendime çekesim var son günlerde. iyi karşılaşmalar örgütleyeyim derken, artık parayı bulmuş, semirmiş, evine koftiden olanı söktürüp harbi ceviz parke yaptırmış, götünü pudra kokulu, petek dokulu yumuşacık kağıtlara silen, kahvaltıda kredi kartına şokella sürüp yiyen, jeepli ve konuşması bol emir kipli ruhsuz eski tanıdıklara rastlamamak için eve her akşam başka yoldan dönen bir roman kahramanına dönüşüyorum.
musluk contası durmadan epriyerek, hergün başka yerinden yırtılarak, tıpış tıpış dönüşümü bekliyor.
tül perdeler dünyayla aramda sapsarı. sigaradan, kederden.
dünya çirkin. hayat güsel.

foto: so it goes

bana bir aşk masalından....

2011-07-04T01:23:00.005+03:00

şarkılar böyledir;
ışığın ıslak ve parçalanmış dilinden, gecenin soğuk beyazından, kızdırılmış bir yüreğe saplanan hazin ısırıklardan, kirli okşayışlardan ve açlığın belirsizliğine bastırılıp söndürülmüş bir yığın korkudan söz ederler.
bir kuşun alev alev yakası berrak göğün kalbine sürtünerek, tıpkı bir tünelden geçermiş gibidir her biri.
derin bir aynanın karşısında soylu ve anaç erirmiş gibi yaşlı bir orospu.
şarkılar aptaldır. doldurur içini soğuk suyuyla kirli bir nehrin. yalnızlığın gülünç uçurumundan parçalanarak akan kayalar gibi.
şarkılar kötüdür. horlayan bir melek gibi...

kahve ve cigara

2011-07-01T18:07:00.004+03:00

kahveyi güzelleseniz de durmadan, kahvenin kaderi köpek gibi serilmektir fincanın dibine. fincanın yemini dudağı görene kadardır. cigara yanar, kahve taranır. etraf hınzırca fallanır. fal, aklın yıkıntılarına iş makinaları sokmak, çomağı gözüne dürtmektir. sürüsünü dalgaların saçlarına saklayan gaibin, telveden tepelerde kör develer gibi ufak adımlarla geçtiği o ateşli sis. tuzağı uzaktan koklayıp yolunu değiştiren nehirler gibi çiğneye çiğneye, tıpkı hoyrat ayakların hunhar tırnaklarıyla vurup geçmelerine alışkın olduğu gibi bahtsız kumun.
rüyayı görmeyip düşünen kimbilir neyle sarhoş bu kafa, kaç mum yakarsa yaksın; ha gergef ha meridyen ha aralıklı parmaklıklar ha salgınlar. eninde sonunda, sıyırıp kılığını, derisini, kemiğini, sahtekarın gözlerinde koşan vebalı bir sıçandır.
aklımda; yapraklarından gövdesine doğru bir sarkaç gibi gide gele kanayan ağaçların uğultusu, çağıran çıngırakları göz aklarını ağır ağır deviren patlayıp saçılmış balonların. neye değsem plastik, neye çarpsam ıslak. kırk yıldır içtiğim, azgın bir hatır gibi bitmeyen bu kızgın kara köpük...

2011-06-28T22:41:00.003+03:00

su

2011-06-26T10:46:00.006+03:00

ah yağmur! ben seni ne yapayım?

isteksiz anlatılmış masallar gibi yarı aydınlıkta; bu hoşluk, bu zarafet, bu ev yığınları...
nefesi kesilene dek kalbi çarparak rutubetli duvarları dinleyen kalabalık, güzel bir rüyayla uyutulduğumuz bu korkunç karanlık, bu bulanık kokuların derinliğine sığınan dimağ.
dizleri titreyerek bir şeker dağına tırmanan karıncalar gibi yorulmak bilmeyen umut ediş.
tesbih böcekleri gibi kıvrana kıvrana içimizi bulandıran çürümüş bir sürü ruh.
ve çok eski bir çatlağın dibinde; ayağa kalkmak, yeniden ele geçirmek için biriktirdiğimiz bunca güç. yerli yersiz uyanıveren keskin bir hınç, kaygan ve sıcak dirseklerimizin altında sıkıntıyla çoğalan, ağızları leş gibi şarap kokan bir yığın yazılmamış mektup. çatal bıçak sesleri ve kurbağalar ve çarpışan arabalar ve gözlerde tarifsiz bir açlık.
başdönmesi, korku ve tiksintiyi yiğitçe ama umutsuzca büyüttüğümüz bu saçmalık.
seni ne yapayım ben yağmur? düştüğün yerleri ne yapayım?
gözlerin bir çıkrık gibi çalkalandıkça bu nefret kuyusunun ağzına sapsarı dökülen, vurunca toynaklarını cehennemin dişlerine, kırıtarak canımıza yaklaşan bir sessizlik gibi, hangi akla hizmetsin sen? hangi hayala hezimet? kimsesiz parmak uçları gibi gezindiğim bu yaprak ölülerine ne anlatırsın durmadan?
ne yapayım seni yağmur? seni, o büyük acının suyu? utandığım yalnızlığıma kazma kürek çarpan, gözkapaklarımı ısıran, dişleyen o damlalarını hangi ışığına sürgün edeyim gözlerimi yakan güneşin?
beni, bırak artık yıkamayı. kendi kanımın uçurumunda dimdik duruyorum ben. bırak beni!

rüzgar için sözler

2011-06-23T00:31:00.002+03:00

Bir lanettir düşünmek özbenlik üstüne

götürür bir karmaşayı daha derine

Uzanıp yatmak değildir incelikli

daha büyük yanlışlara götürür zihni

Uzanıp dikmek gözleri tavana

Ruhsal bozukluk yaratır zamanla

Ayna söyler mutlaka bazı gerçekleri

ama erdemli kılamaz kesintisiz düşünceyi

O ki tiksinmeye başlayan kendinden

Hastalanır hem ruhen hem de bedenen

Bir erdemdir kesip biçmek elbette

Ama söz konusu eğer başkaları ise.

T.Roethke

2011-06-21T21:20:00.005+03:00

elinde bir parça kağıt, kendi gölgesinin duvarları boyunca yürür.
bilir; akıl da alçalır bazen, çirkinleşir.
gökyüzüne kalkıp bir an, sonra hemen iner bakışları. kirlenir, eskir.
yıkık dökük odalarında rüzgar ve havada bir sütun gibi dönen bunca başıboş kalp,
yürür tek bir buluta olsun rastlamadan. uçuşur,dağılır.
o ağlar yenildiğine.
yakar, gözleri açık uyuyan bir suyun kıyısında o kağıdı.
ve gider...

seni benden ne bu kapı ne bu duvar...

2011-06-18T22:34:00.007+03:00

uzun uzun bakıyorum hayata. istemeden çekiliyorum pencerelerin önünden. bütün kitaplarım küf kokuyor.halleri yok raflarda dinelmeye. yere düşenleri kaldırmıyorum. vazolar, saksılar çiçek ölüleriyle dolu. sırf meraktan biraz sarhoşluk ve azıcık pişmanlıktan başkalarının yüzüne saplanıyorum arada. acıyla iniltiyle dolu yüzlerin arasında yüzüyor gözlerim.
başaklarla ve unutmabeni çiçekleriyle dolu şapkalarını düzeltiyorlar durmadan.
herkesin ömrü başka bir gezegen. işte bir tane! bir tane daha! ve işte bir başkası!
- du courage! her şeyi anlıyorum.
bu evin içinde kendimi görmesem artık, sesimi duymasam. içimi çekip, kendimi toparlayıp saldırmasam gene zayıf bir düğümün tuttuğu kenarlarıma. yosunla ve iç sıkıntısıyla karşılaşıp durmasam tuğlalarında.
uyku, ayık olmanın işkencesini başka bir işkenceyle değiştirmek için değil bir dost gibi gelse bana da.
adımı sorduklarında gülsem, bir paravan, bir örtü, bir silah olan adımı patlatarak kurtulsam her harfinden. koşsam çatlamış kaldırımlarda rüzgarın peşinden.
şu koltukta uykusuz huzursuz otursam başka bir sabaha dek.
hüzün dolu karanlığımın yük dolu gemilerini cehenneme kadar kovalasam.
bitse artık.
çirkin, dalgın ve sarhoş ömrüm bitse!

yarın

2011-06-14T21:31:00.003+03:00

yanmak için herşeyi düşünmüştür ay. dönerken ucuz görünmemek için, başını da eğmiştir hafifçe.
tabiatı görmeye giderken sende ona benzerdin işte. kaybederdin gözlerini yumarak insanlığın çalkalanmış gazoz gibi fikriyatını.
suç olsun oyun olsun. muğlak ya da malum olsun. hatıralar çarpıştıkça, ahenk ve ahlak sanki pencerelerine bağlıydılarda senin, onlarla açılıp kapanan zarflar gibi saklındaki adreslere yola çıkarlardı incecik.
çünkü;
sana bir mektup yazacaktım. vazgeçtim.
nerede kaldıysak oradan başlayacaktım söze. iskelelerde biriken kalabalıkları anlatacaktım önce.
sıcak rüzgarın dişsiz ağzına doğru gemilerden inen, zamansız mahvolan kim varsa tutup kolundan önüne atacaktım.
korkulan kelimeleri ve kendimi tutacaktım.
baktım uyumak üzeresin, bir kerpiç daha koyacaktım aramızdaki duvara. bekleyen yerlerimi kesip yaralayıp, bir tutam saç kopartıp kedere örtmek için, kaybolup gidecektim...

2011-06-07T11:01:00.002+03:00

" gerçekten iyi misin ingeborg?
affedebildin mi ?
tekrar sevebiliyor musun ?
yaralanan bir şey tekrar iyileşebilir mi ?
iyileşen yerde iz kalınca
tekrar eskisi (gibi) olunur mu ?
hayır ingeborg.
iz bırakmaz insanı
hiçbir iz beni bırakmadı.
hiçbir iz onu bırakmadı.
ve biz bu izlerle eskisi (gibi) olamıyoruz.
eskisi gibi olunamayınca
ne öncesi gibi,ne de sonrası gibi
olunamıyor
hiçbir zamanda olamamak
bunu anlamak !
ah ingeborg
martı çığlıklarıyla bile olsa
yırtılan ipek
bir kez daha dikilemeyecek ... "

birhan keskin

haybedenler kulübü

2011-06-03T22:11:00.001+03:00

günler ölüm gibi soğuk, ama nedense bir zehir harareti şuramızda.
biliriz;
bizim yazgımız, dipsizdir, merhametsizdir. sönmüş bir çığlıktır ağzımızın biraz uzağında.
bir yaradır, bir oyuk.
ve uyumak için bittiği gibi göğün birden bire, yırta koparta kapanıveren bir çift gözdür.
iki ayrı ağacın yemişleri gibi aynı tekerlek izine düşüp durmadan çiğnenen.
ve sessizdir, kimsesiz...
yalnız acı vardır. (öyle bir acı ki, nasıl desem; yaralı atların durup dururken dünyanın bir yerine toplandığı) ve o dayanır...
nasıl yaklaşırdık, nasıl parçalardık onu, acıyı geçebilsek. delebilsek karanlığın yüreğini.
ışığın yaprakları gibi bu vahşetin üzerinden uçabilsek, büyük ırmaklar için çözebilsek gözlerimizde çarpışan bulutların iplerini.

2011-06-02T11:17:00.007+03:00

Başım gözüm üstünesin
Suskum, avazım üstüne...
Adından başka silah
Yazgından başka günah
Daha yazmamış Hiçbir gizli dosyada
Hiçbir açık kitapta.
Peşinde azgınları Kanlı paranın
Yani Doların itleri,
Altın, Sterlin kurtları
Ve petrol Nemrutları
Ve kurşun Yezitleri...

ahmed arif

2011-05-24T22:42:00.003+03:00

edith piaf dinlerken fransızca bilmesen de ne dediğini anlarsın ya,
işte öyle bir şey sana olan aşkım.
içinden söylediklerin gibi ağır ve güzel geçerek uzun damarlarımdan, toprağa akan.
bir köpek uslu uslu durur gibi mezarların arasında.
ve başladığında buzullardan vurmaya, nasıl cesursa rüzgar.
can değişir gibi koştukça hızlanan esaretimizle, ve dünyada yere basarak bir kartal ölüsü gibi güneşin salıncağında kaybolan. uykuyla sızdığımız suların kalbi kadar sarhoş.

2011-05-17T01:14:00.003+03:00

hayatın dibinde bir gölge gördüm. yıkanmamış, sessiz tek başına.
ilk sulardan, mızraklardan, kışın rüzgara tutup yaktığım, savurduğum başparmağımdan. o, kuzeyin önünde yerlere kapanan, sözün damağa vurup aptallaştığı, serçenin ve dağın devasa uzuvlarmış gibi her türlü taşlara çarptığı, yıkıldığı gibi örtülü, kavuşmasız, karşılaşmasız, imkansız...
sahildeyim ve ağzı ağza edepli kezzaplar gibi dolayan sırsız uğursuz bir takvim var ceketimin cebinde. şu bildiğimiz gibi işte; karşılıklı bağıran hayaletler gibi sürekli ellerini sıkıştırıp bir yerine ve bir yerine biz diyerek beni duman eden.
ve kilitlenmiş bir kapı gibi; felç...

2011-05-12T00:54:00.000+03:00

dağı sessiz canı ışıksız
dudağı yüreği dökülüp akmış
o tatlı korku ağacının dalları ve köklerinin yeryüzünün ayakları gibi saplandığı,
parçalanıp yakına düşmüş ve büyüdükçe hızlanan sabah uğramış mektubun kanına...
anlamadın mı?
geceleyin gövdene dadanan kurtlara,
bitkin uçlarına acı dolu gecelerin, dar haçına...
bir çocuğun birbirine çarpan parmaklarına
delice gözlerini dikmek ve yavaş yavaş uyanmak
kaçmak işte, gerçeği delip uçan kuşun yanan mumuna.
yelkenlerini indirip kadınların konuşarak geçirdiği gecelerin aklına
köklerine inen yağmurun takvimine
soğuktur ve işte ne desem boştur
sen yürüyüp bir yıl daha, bir adım daha, bir yaş daha
ve sevindiğin bu hayatın kalbine..

2011-05-03T22:15:00.001+03:00

"dost bî-perva, felek bî-rahim, devrân bî-sükûn,
derd çok, hem-derd yok, düşman kavî, tâli' zebûn."

YAŞASIN 1 MAYIS!

2011-05-01T00:07:00.004+03:00

MARŞ

hayatın neresinden dönülse kârdır

2011-04-29T00:24:00.003+03:00

niye yürüyorum ki ben?
bu yol ele geçmez.
bu dokuz kat gök,
düşleri perişan pervane külleriyle büyük ateşler olan,
yanmış bir hasırdır.
bu sahiller bu çay bahçeleri, bu ağaçsız dağlar, nefessiz şehirler,
bu kılıç kıyamet, eninde sonunda mezardır.
kimi bekliyorum ki ben?
bu canından üryan dökünüp karanlık suları gezen rüzgâr,
çekilip ağladığım odalar
yalnız şarkıların tutunduğu o yâr
yorulup ölümle kızgın günlerin dalgalarında,
gazabın dizginleri gibi asılıp çekilmekten karmakarışık ve
bir kartal göğe nasıl keskinleşirse öyle
ve hızla, canımıza değip ayrılan bu hâr dır...

2011-04-20T00:14:00.002+03:00

güzeldin/gövden
yeni bir iklim gibi yayılmaktaydı karalara
ağaçlar, kırdaki hayvanlar kasabalardaki insanlarca
işte davetliydin
acıktık bıçaklarına kanımızı gütmekteymişin gibi
gelip acı sözlerin için
bir çekmece koydun yaralarımıza

ve ellerin uçuşan yapraklar gibi
birden
nasıl yalnız olduğumuzu anladım
kimseler yoktu ikimizden başka birbirine bakan

c. zarifoğlu

2011-04-14T00:56:00.001+03:00

mağazalardan caddeye uğrayan at kafalı kokoşlar büyük kağıt torbalarını buruşturarak ve sıfatları karanlık bir kompartımanda yanlışlıkla birbirlerine dokunmuş ve ıslanmışlar gibi,hem kirli sular saça saça, hem vurarak kepaze takunyalarının yemyeşil altını bu korkunç ve kandırılmış kalabalığın sapsarı dişlerine, cehennemin kapısında asılı tüller gibi sıyırarak peştemallerinin aleti katiasını bellerinin çukuruna,böylece görünür olunca dağlar, kayalar,çakıl taşları ve aklımızı hayalimizi sikip atan hakikat sarsılarak vicdanımıza boşalınca
yağmur ve ezan birlikte başlayınca ve yırtarak ağzımızı kendi ellerimizle döndürdüğümüz kanca avutulamaz kalbimize saplanınca...

2011-04-11T21:02:00.002+03:00

"ayakları şöyle der gibiydi;
çok uzaklara gittik ve her şey bitti"

s.plath

gece. ev sessiz, masanın üzerinde bir kesekağıdı günah.
çiçekler derin derin soluyorlar, sımsıkı tutunuyorlar yaşama el etek çekildiğinde.
ben o saatlerde her şeyin bir hata olduğuna karar veriyorum. en dokunaklı acılar bir şakaya dönüşüyor. herhangi bir şişenin kırık ağzından kendimi sağlama alıyorum önceden. bir yırtıcının keskin pençeleri ve tüylü karnı gibi uçuyor aklımda delilikler.
akıl bu, kırmızı ışıkta geçiyor bazen. yürek bu, tıslıyor el alemin hastalıklı iskeletine.

gün ağarana ışık yetişene,kendimin dümeninde.

2011-03-30T23:25:00.003+03:00

bilir mi o? bilir mi, kulplarını kanatlarına çarptırarak, rütbesi ölüm kadar yüksek göğü çatlatıp ayırarak, o'nu kafesinden uçurduğumuzu?
akılla baş devrilip gidince, sudan bir kedi gibi sessiz akıp, rüyalarının gözlerine dolduğumuzu?
camı çerçevesi inince, varını yoğunu ateşe atınca kalbimiz, lal bir kadeh gibi döndüre döndüre onun insafsız ışığını, kanımızın kemiğine dek bastırdığımızı?
aşk bir iç sıkıntısı gibi hokkanın yüreğine dolunca, gündüz gece hep o'na dediğimiz ve hep öldüğümüzü?

2011-03-27T00:37:00.002+02:00

''hiç birbirine çarpan kuş gördün mü
havada.
ama insanoğluna gelince üstelik yerde
neler olduğunu
biliyorsun''

ece ayhan

2011-03-17T01:10:00.001+02:00

yelelerinden çeke çeke bir bombayı, biraz toprak ve kum sararak yatağına yastığına, sıcak ve gizli evlerin bahçelerine çökerten bu inat.bu her şeyin başını eteğini sırlayan kuşku.
bilmediğiniz bu! dünyada yaşamak zordur. kızgın sac üzerinde bir zavallı buğday gibi ağzına dolmuş toprağı gözünden akan kanla karıştırıp tükürüp yaşamak zordur.
perişan avucunda incecik bekleyen korkunun duvarına bir aynayı alnına hizalayıp çaka çaka, kırıklarına basa basa, ellerinin çatlaklarına baka baka durmak ve sonra onların altında havaya atılmış bir kılıcı bekler gibi böyle dikilmek zordur...

oysa öyle hakkediyorsunuz ki ölmeyi küçücük kalbinizle.

pencereden ağaca ve oradan dosdoğru kuşlara doğru patlayan tanrının adıyla,

yok olmanızı ve yok olmamızı öyle istiyorum ki...

gittiğin yerde kal

2011-03-15T22:25:00.002+02:00

"bu kapalı kitap için mi geldin,
onu açmana razı değilim.
kırmak için mi geldin onun mührünü,
yanan, geceyle delinmiş, bükülmüş,
kol gezen ve patlamayan borada yapraklar,
onun mumuna dokunmana izin vermiyorum.
yalnızca şöyle bir görmek için mi geldin,
düşte gibi, bir sözcüğün
anlamın şafağında biçim değiştirmiş olarak büyümesini
(ve biliyorum elbet bir saban demirinin
uzun süre bu umuda çalıştığını ve,
yeryüzü cümlesine yeniden düşmüş olup, orada parladığını
ışığımın pervazında parçalanmış),
sessiz kalıyorum senin düş gören sesinde...
kırıp geçirmek için mi geldin yazıyı
(her yazıyı her umudu), yeniden bulmak için mi
yıldızın katmerlediği bulandırılmamış yüzeyi
ve geçen sudan içmek ve yıkanmak için mi
anlamın değil de yemişin olgunlaştığı tonoz altında,
kitabı unutmana izin vermedim sana"

"bu şaraptan içmeye mi geldin,
onu içmene izin vermiyorum.
öğrenmeye mi geldin şu karanlık
ekmeği, bir vaadin ateşiyle yanmış,
ona ışık tutmana izin vermiyorum.
yalnızca seni yatıştırması için mi geldin
suyun, biraz ılık suyun,
gecenin ortasında başka dudaklardan sonra içilmiş,
bozulmuş yatak ile sade toprak arasında,
bardağa dokunmana izin vermiyorum.
ışıldaması için mi geldin çocuğun,
onu nisan saatinin ölümsüzlüğünde mühürleyen
alevin üstünde,
orda ki gülebilir, ve sen, kuşun konduğu
onu karşılayan ve adı olmayan saatte,
aydınlık hüküm sürdüğüm ocağın üstünde ellerini
kaldırmana izin vermiyorum.

geldin mi,
görünmene izin vermiyorum
soruyor musun,
dudaklarının kurduğu adı bilmene izin vermiyorum."

yves bonnefoy

2011-03-12T00:59:00.003+02:00

bugün böyle
bi de bu

2011-03-10T22:23:00.003+02:00

yağdı bütün gece kar
yıldızlarla aydınlanarak...

(nazım abi)

2011-03-09T23:50:00.004+02:00

yetmez ama herkesin elindeki hak edene.

cool memories

2011-03-08T17:07:00.004+02:00

alınganlık diye bir strateji buldun,tamamdır artık mı diyorsun?
peki onların bulmaları etmeleri biter mi hiç?
lsd yi dayadılardı vaktiyle alev almış bir gençliğin direnen ruhuna,
şimdi lcd tv alıp karşısında maymuna dönmek için dizi senaryosu yazıyor çılgın kalabalık.
john lennon bu sırra vakıftı bak. dinlerken yoko onocuğunun parmaklarından dökülen moon light sonat'ı, doğruldu yerinden. incecik yüzüyle yarıp geçti ağır,dumanlı havasını oturma odasının;
"dur tersinden çal hele, bir de öyle dene" dedi.
yoko itiraz edemezdi çünkü aşıktı ve acı veriyordu aşk,verecek başka bir şeyi yoktu.
"because" şarkısını besteledi böylece lennon. o'na doğru ilerliyordu ölüm,
o da ölüme doğru... hava soğuktu.
sen de bekleyene sorma, nereden bilecek bekleyen?
sana kaşarlanmış bir yolcu gerek...

2011-03-07T22:30:00.001+02:00

siz, aşağıda hiçbir şeyi olmayanlar!
siz, yukarıda kimsesi kalmayanlar!

hastaneye, hapishaneye ya da kerhaneye düşmemeye bakın.

narin porselen dişlerinizi sakının kavgadan.

vurun kokular getiren rüzgârın mihengine devirdiğiniz yılları.

daha inmesin kadınlarınız ağaçlardan, tarih ilerlemedi o kadar.

süpürün birbirinizden kopardığınız etleri bu üstünde köpekler sikişen seccadenin altına.

ne bilirsiniz ki siz? yaşadığı şehri şarkılardan, şiirlerden, meyhanelerden, parklardan, vapurların bacalarından, çeşmelerden, yokuşlardan, kuşlardan ve kaldırımlardan soran siz…

yoğuşmalı kombinizin dibinde uyuşarak, fesleğen soslu makarnanızı döke döke göz attığınız broşürler, film festivalleriniz, konserleriniz, incelikleriniz, sahte para gibi döke saça harcadığınız nezaketiniz, köle olsun, uşak olsun, başkalarının yediklerini süpürsün diye dokuz ay karnınızda taşıdığınız çocuklarınız, topunuzun yukarı kıvrılmış dudaklarından hurufi kazmalarla sıyrılmış o rezil boş ifade ne anlar renklerden, bulutlardan.

kuvözden mezara dek peşinden seğirttiğiniz koca götlü masal kuşu nereye götürüp, piç gibi bırakır sizi?

amman rüzgârı ardıma düşüreyim de, itsin beni. pembe şeker köpüğü gibi akayım bu henüz patlamış tüfek gibi sıcak zamanın sarsıntısında diyerek, geceleri gelen çığlıklara kapınızı örttüğünüz ve fakat bütün pisliklerine dünyanın yatak serdiğiniz korkakça.

domuz gibisiniz korkmayın. henüz çukura deviremez sizi kalbinizin pompaladığı karanlık.

siz; hastaneye, hapishaneye ya da kerhaneye düşmemeye bakın!

2011-03-04T21:00:00.001+02:00

yürüdüğünde kan ardından gelir mi adamın?
bir hayalet bir kitabın arasında tohum gibi saklanmış nehre düşer mi? ölür gider mi?
dinle sevgilim! ben göze aldım bu hastalıklı merminin aşklar ve yaprakları delip geçtiğini.
yüzüme yürüyen öpücükler rahat yüzü görmedi gölgelerden. bir ıslık gibi uçtum kendi ağzımdan.
ayakları altında kaldım küfreden bir gecenin.
ben hesabettim... ateş diye ağlayıp yanmayı.

cool memories

2011-02-28T00:08:00.001+02:00

ey dünya!
senin yeni yüzyılına, senin karanlık iliklerine, müzelerine, kütüphanelerine, tapınaklarına,
sana yağan yağmurların sarkan iplerine, ağaçlarına, boyalı kadınlarına,
hep, ama hep sarhoş ve bütün tırnaklarımla ve bütün dişlerimle dokundum ben...
düşüncelerle karşılaştım en korkunç sokaklarında.
bal kavanozuna düşmüş bir arı gibi hem savaştım seninle,
hem istedim tadını.
geldin. yerin ve göğün bütün acısıyla.
derin bir mezarmışsın gibi yürüdün bana.
ağlamadım ve bağırmadım ama. acı hafiflesin istemedim...

işte bir sabah yeniden aşk, eğilip silahını alıyor yerden.
aşk; o kartal koşulu sabanlarla darmadağın edilmiş gök!
kadınların soluğu ve kan!
yıldırımları kucaklamış gibi yüzü parlayan,
hiç ıslanmadan denizler geçen kocaman bir mendil...
durmadan yürüyor aşk; sonuna varmak için her şeyin.
tıpkı senin gibi. sen karanlık bir vagonun içinde büzülmüş,
geçtiğin ülkeleri sayıyorsun belki. sendeleyen ışıklarını çökmüş kulelerin,
çıplak ayaklı kız çocuklarını. saydam cildinin ardında bir tas süt gibi kalbinle,
bazı geç saatlerin aksanıyla giydirdiğin sözlerinle...
dudaklarının hafifçe üflediği soluğun gidebildiği kadar uzağında çıtırdıyor,
kıvranarak yanıyor tütün. ateş yakıyor canını.
benim ruhuma iğneleri batmasın diye taktığım yüksük. terzilerin, cellatların makaslarının, bıçaklarının önünde bir koşu tutturmuş her şey işte...
kaçıyorlar, senin acıyı unutturan lanetli güzelliğinden...

cool memories

2011-02-23T23:21:00.001+02:00

oysa hepimiz, hepimiz artık sevemediğimiz zaman biliriz ki; incecik üst başımızla ortasında dikildiğimiz dünyanın, kalbimizi bir topaz gibi yakıp kavuran, aklımızı kuyruksuz bir kuşun peşine takan ve dahi, nil'i, tuna'yı, dicle'yi kendi içine tutunarak akmak zorunda bırakan bu dünyanın,
bir yerlerinde bir kehanetle bir mektup gibi aynı anda yazılan ve beklenmedik bir şiddetle karşılanan, ilk kez bir sofrada ilk kez bir tabakta görülmüş gibi hayrette bırakan,ağır ağır akan yıldızlardaki o bön yuvarlaklık gibi, eşarbı ve topuğu esefle kaleme alınmış çok güzel bir kadının sadece bir kez tadılan ziyaretinden artakalan bir denizin penceresine koşmak gibi, yalan, yalan ve yalan olduğunu ve öyle kalacağını, öyle döneceğini, öyle batacağını.
tüm bunların uzağında,çok uzağında,
yalnız olmak gerektiğini...

geçmişin küflü cephanesi

2011-02-21T11:03:00.003+02:00

aşkın tarifi, terazisi, endazesi, politikası olmaz. kalp bir şey dedi ise çarparak dokumuştur onu. çaresiz alacaksın bembeyaz üstüne başına.
kışın kıvırcık tüylerine severek büzüleceksin kirli halılarının.
her şeyi olmak isteyecek ama hiçbir şeyi olacaksın.
hergün aynı rüyayı görecek hergün aynı yerinde uyanacaksın.
pamuk prensesin cam tabutunun başında en çok ağlayan cüce sen olacaksın.
ne döne döne uçan bir kuş ne bir bulut. kapik işlemeyecek sana kainattan, girdab-ı beladan gayrı.
bir de gözyaşın; o kıyısız berbat su...

gündem

2011-02-20T11:54:00.005+02:00

cool memories

2011-02-17T00:03:00.005+02:00

masanın üzerinde bir bardak zehir... masa biliyormuş, bardak biliyormuş.

sen biliyormuşsun.

herkes biliyormuş.

ben kalbime aksın için, eğilmişim durmadan…

aklımda uçurtmalar,

kuyruklarında bağlı jiletler... gök biliyormuş, ip biliyormuş.

sen biliyormuşsun.

ben, rüzgarın böyle arsız bir arkadaş oluşuna ağlamışım bilmeden.

öyle çok kan akmış ki üzerimizden, biri çıkıp söylemeliymiş; bakın! demeliymiş, bakın!
burada ayçiçekleri hep birlikte döner gibi güneşin yangınına, ömrünü kelimelerle kurup kelimelerle yıkan, papatyaları dipten kesilmiş bir kır gibi alnınızda, atları yorgunluktan ölmüş bir araba gibi yıllarca duran, bir kartopu savaşında ağır yaralanan, hasta, yorgun ve azalan…

şimdi eşikte yarasa ölüleri kapıyı açsam…

yapraklara yakın duran camların gücüyle, kapıdan sızan karanlığın yüreğiyle biraz toparlansam.

yürüsem, yürüsem. ölene kadar yürüsem…

cool memories

2011-02-15T22:04:00.004+02:00

pek kimseyi tanımıyorum oturduğum binada.
karşıdaki, üst kattaki o kadar. zaten gerek te yok herkesi tanımaya.
kapıcının yavşak muhabbetine maruz kalmayacan, kimseyi rahatsız etmemeye çalışacan, apartman toplantısına mümkünse gitmeyecen ama kaçamazsan da fazla konuşmayacan gibi temel kuralları vardır apartıman hayatının.
bunları biliyorsan uzun yıllar sakin bir hayat sürersin dairende. komşular da zaten, nasıl bir adamla karşı karşıya olduklarını bilemedikleri için pek ilişmeyeceklerdir sana.
hem ne olacak ki? bakkaldaki ecnebi peynirlerinin o yapış yapış fransızca adlarını bilip te on yıllık komşusunun adını bilmeyen adamı tanısan ne olacak?
neden söz edeceksiniz ayaküstü karşılaşınca kapıda? komşunun eblek çocuğuna ilgi alaka gösterecen de ne olacak, beethoven mi olacak sanki velet?
üç kuruşa rezil işlerde çalışıp bu bulaşık suyu medeniyetini inşa eden, geceleri de betondan birer deliğe girip sabahı bekleyen bu kafası güzel insanlarla
en fazla çiflik çuprası yapıp bahçede, yanına da bi ufak açabilirsin.
çünkü sen de onlar gibisin, ne yaptığını bilmiyorsun...

cool memories

2011-02-13T23:09:00.002+02:00

yıllar evvel, bağdat'ın düştüğü gün, ofiste; "bu artık senin. aradığımızda sana ulaşmak istiyoruz" diyerek, elime bir cep telefonu tutuşturmuşlardı. daracık taytının içinde,bir su birikintisinde debelenen orta yaşlı bir fil gibi kımıldanan, uzun ve anlamsız tırnaklarıyla masaya dökülmüş susamları ezen, şeytan derisinden çantasında mutlaka enerji içecekleriyle dolaşan frankenstein'ın gelini, sahte bir ilgi alaka müsameresiyle pekiştirmişti bu töreni. teksaslı petrol tüccarları gibi dünyaya hükmedemese de, en azından beşiktaş'ta 300 metrekarelik bir alanda eşşek arısı gibi vızıldayarak gezebilecek donanıma ve teknolojiye sahipti. program böyle yazılmıştı. itiraz kabul edilmiyordu. aldım telefonu, masanın çekmecesine atıp yemekhaneye yöneldim.
yemekte, dövülerek öldürülmüş bir tavuğun parçaları vardı.

cool memories

2011-02-12T00:29:00.002+02:00

kaybetmek bazen eğlencelidir.
bazen insanı tersyüz eden şeyler, hiç beklemediği bir anda onu düzüne çevirir. ama eksiktir bu, ortası yoktur o şeylerin. bu biraz sahilin ve ufkun varolup, aradaki suyun buharlaşmasına benzer.
bazen tanrı biz onu fark etmeyelim diye küçük oyunlar oynar.
yıllarca yaşamlarca kovaladığımız her şey derlenip toparlanıp yüzümüze çarpar bazen.

anlarız birden.
"o" yani kaybettiğimiz,
huzurdur aslında.
"ben" ise zaten; kayboluş...

2011-02-09T00:23:00.002+02:00

ben durup dururken anladım; kuş ne kadar ağırsa o kadar üzgündür gölgesini vurduğu deniz.
gelecek tekinsizdir, mazi karanlık. geriye doğru yuvarlanarak ruhunun altındaki bezelye, hep batar acıtır ömrünü. sus...
sen salya sümük severken, onun öpmeye kıyamadığın ağzında kurumuş balinalar,şişmiş patlamış yunuslar yanyana. kan içinde bir kumsaldır uzayıp gider o, kudurmuş, aç karanlığa.

2011-02-08T10:14:00.002+02:00

Hoşçakal, dostum, hoşçakal, mutluluklar.
Sevgili dostum, yüreğimde yaşayacak anın,
Sonunda ayrılık yazgısı olsa da insanın.
Hoşçakal dediğimiz gibi buluşmak da var.

Hoşçakal, dostum, el sıkışmadan, suskunlukla
Sakın üzülme, nedir bu gözlerindeki hüzün?
Şu yaşamda yeni bir şey değil ki ölüm,
Ama pek öyle yeni sayılmaz yaşamak da.


                         Sergey YESENİN

analizin çamı

2011-02-03T23:32:00.010+02:00

akılsız uğursuz çirkin bir jeton gibi, dişleri dökülmüş püsküüt otomatının bütün deliklerinde sürüklenmiş, bütün yivlerini döne dolaşa bitirmiş, hortlaklı öksürüklü telgraf direklerinin pürüzsüz, anlamsız fincanlarına sırnaşa sırnaşa, kıymık dolu derisinden soyuna soyuna bir incir yaprağının iskeleti gibi ve bir çakalın ağzında bir öbek sevgi bir kepçe mutluluk olup uzaklaşan aklım hayalim.

duvarlara sıvanmış ve oralarda kuruyup kalmış bok gibi kokuyor dünya. sabahlara kadar küçük tüpte mısır patlatan bir yığın gavat doldurmuş televelveleleri.
arabın mağribin yaptığı devrimden ne olur bu saatten sonra?
deve gibi faydalı bir hayvanatın olduğu coğrafya, o kadarla bırakılmıştır. başka bir şey arama.
ukraynalı kızlar güzel olur ya mesela. niye? hava soğuk, şartlar çetin, hayatta kalanlar en güçlü ve en güzeller olur. nokta...
bizde güneş her daim parıl parıl, dereler çaylar gürül gürül. ver bebenin eline yarım ekmek bir domates. yaşar, büyür, ölür o kadar ya.

gününüz güneşli, diktatörünüz bol olsun.

2011-02-02T22:50:00.002+02:00

ağzını bulup zehir karanlıkta,
üstelik ne dediğini de anlayarak,
daha bir zaman dalgın kalayım.
bilsem de;
gövdeye dadanan belanın,
hilesidir bu...

iz

2011-01-28T18:56:00.002+02:00

al işte gene düğmelerini iliklediler, fermuarlarını çektiler, gözlerini kısıp, maroken koltuğun insanın içinden bir sürü hayvanlık geçmesine sebep o rahatlığına yaslandılar.
bana bakıyorlar. ben onlara bakıyorum. oldukça geometrik bir kepazeliğin şekli hayatı birbirine karışmış kenarlarından birbirimize bakıyoruz. bir sürü göz, bir sürü kaynayan kazan. hakikatin topuklarıyla meşakkatin kürekleri çarpışıyormuş gibi hoplayıp sıçrayarak mütemadiyen fokurdayan, kıyamet gibi bir sürü delik. kırpışıp duran binlerce delilik.
çölün saçlarını geriye doğru tarayan bir rüzgar, uçuşan kumların havalandırdığı iz...

bir ayrılık neresinden kopabilir ? ya da kanaya kanaya bir iz bırakarak kendinde, kapılıp gider mi
cehennem gibi bir yazın çiçekli yorganına?
ya ben, burada bu anda, hemen ölebilir miyim?
iz in verilir mi buna?

2011-01-25T22:17:00.003+02:00

don kişot'un tepesi atmıştı. o bize benzemezdi, hiçbirimize!
dünyanın ona biçtiği minik zıbının içinde toraman bir çocuktu o.
ölüm çığlıklarıyla arkamızdan gelen kalabalığın kudurmuş taşkınlığını hep hissetsek te, ona erişemezdik biz.
ruhumuzun ekmeğini veren sevgi ve saygı dolu seslenişlerin yalancı ışığı, yeni nallanmış eşekler gibi çifteleye çifteleye yıktığımız o duvara dayalı piyano, güvenimiz ve dengemiz gibi arada sürçen, sürçtükçe bizi insanlıktan çıkartan o nazik, o çıtı pıtı huy enkazı, hepimizin en ala düşmanı değil miydi?
karanlıkta uyanıp uyanıp üşüyerek, çalı çırpıyla barikatlar kurup yeniden soğuğa, tanrıdan sessizce dilendiğimiz şarkı, çok ciddi bir çağlayan gibi yüzümüze saldıran o tını, gülünç bir yıkıma yeğ tuttuğumuz kapalı perdelerimizle biz.

hiçbir bok olmazdı bizden. sırtımıza terden yapışmış bir gömlek gibi taşırdık aşkı.
kökleri yürekte olmayan her şey gibi, sallanan bir diş gibi ha düştü ha düşecek.
yani büyük kadehinde bu sarhoşluğun,başka başka şehirlerden toplanmış hokkabazlar gibi hünerli ve mağrur, zalim ve ahmak, gökyüzünü delip geçen kuşlar idik. kaçkındı ayarımız.
sözün bollaştığı yahut bir kurt karaltısının, yeni-yakası yırtık korkumuza görünüverdiği o zamanlarda köpekliğimiz boşanırdı ipek yularından.
ağaçların, akan suların, şarabında duranın, dudak dudağa bir merhameti parça parça edenin, yerle yeksan olanın, akar idik çatlağından.yer görünmezdi kaynaşmamızdan. öyle de çok, öyle de yok idik...

2011-01-23T22:16:00.003+02:00

2011-01-22T00:29:00.003+02:00

bu uçurum!
erimiş akmış kayalar. iki rüya arası kesilip atılmış bir perçem gibi,
kuşlarla karanlığın arasında, bir cam kırığı gibi,
saydam ve saplanmış duran kavgalar çıkartan etine yeryüzünün.
bu uçurum...
gene düşsek seninle yazın peşine. alenen kıçına bir müşkülün, takılsak.
bir cümleyi, sefil mi sefil bir cümleyi, çıkartsak en yükseğine kanlı palalı bir sıcağın.
yağmurlar, dalgalar ve dağınık bahçelerden çıkamayışımızı, senin şimdi fink attığın o şehrin gözleriyle çarpıştırarak hem. sen duymasan ama! göğün denizinde batsan, batsan berdevam...
ben kovuldum yürüdüğüm yoldan, gördüğüm rüyadan. tanrının sevdiği bir işti güneşten gözlerinde yakmak beni. kovuldum, en dokunaklı güzleri suya düşüren, göze alamadığım, yırtıklarını onarıp bir yaprağa giydirdiğim o hayalden...
sen, artık gelsen.
gelsen...

2011-01-12T20:13:00.007+02:00

benden kaçan ışık
solacak ve ölecek
soğuyan ve eriyen kar altında
biliyorum.
dizlerimin dibinde
üzerinde yürünmüş bir deniz gibi
kısa ve karanlık
gözyaşları
yanıp sönecek.
beni buna
yani hiç nedensiz bir insana
çeviren
gülmeden bilmeden sormadan
harap ve kederli
yıkıntıların ortasından yükselen bir çarenin
gölgesini
olsa olsa gölgesini
andıran
o ışık
zamanın gemisinde yol alan kelimeler ve
aklın
kızgın düzlüklerini habire sulayan sayılar
gibi
dibi bulacak

biliyorum.

2011-01-05T12:50:00.005+02:00

aklımda, nerenin, neyin anahtarı olduğunu unuttuğum metal parçaları gibi kelimeler.
ıslak, hafif gölgeler. sağanakların badem ağaçlarını yıkıp sürüklediği, yok edilemez felaketler. karanlığı kıtır kıtır kesen yıldırımların ilişivermesi gibi yeryüzünün bir köşeciğine,
kelimeler.
ben ki bilirim, öpmeye cesaret ettiğim taşları bu yıldızlı örtünün, kalabalıkların ayan beyan en kahpe yerine düşmüş azıcık canımdan kopartarak verdiğim bütün bu gece uçan kuşları kainatın,
her allahın günü usul usul üstlerine döküldüğüm bütün bu eşyalar, ağır ağır indiğim hep aynı basamakları şarkıların.
tekmili birden, illa ki; kan!
bir balığın yırtılmış ağzından, herşeyin sonuna kadar akan.

2010-12-29T21:28:00.001+02:00

ilk mi bu çaresiz kaldığın yalnız olduğun
kara kapkara bir tarihin ölümcül ağzına doğru dopdolu olarak aşkla
yorgun argın ve saçları aniden çözülmüş bir direncin akıp giden lekesiyle
sallayıp uyutan masallarıyla umudun
sönüp yanarak durgun bir boşluk gibi sürüldüğün namluya
her şeye benzeyen yüzünde
her yere çıkan sokaklar gibi uçsuz bucaksız kanlı sargılar
kızgın giysiler denediğin
uzun ince bir yaraya

ilk mi bu
unutmanın büyüyüp göğü kapladığı

2010-12-26T00:56:00.001+02:00

buz gibi anlardır gitmeler
buza yapışan dudak
ve oluk oluk kan
ne çok yağmur gördüm
ne çok gezinti kağıttan evlerin incecik arasında
biçilip dikilmiş sularında
yalnızca sesini kucakladım
ne çok
kar uykuma varıp koyunca başını
dökülmüş havlarına kirli kalbimin
ben sanki kırlangıçtım hiç sebepsiz
ağzımla hep ağlayan bir gün taşıdım ağzına
tahtadan bir merdiven gibi dayandım
yüklendim
yenilip içilmez bir sancıyla
kaynayıp kabaran göğsüne
yeniden
çarparak dokudu damarlarımı
sesin
biliyorum
bu iplikleri sökülmüş nehrin karanlıklarında
durmadan düştüğüm yerdesin

2010-12-21T01:33:00.002+02:00

ne yapsam ölüyor bu çiçek
hiç kimse hiçbir şey yetmiyor
sona eren yıl
bahçede havlayan köpek
ve
sesiz ağaçlar
bütün kitaplarda geçen

geceleri
bir hayaletle buluşup
bana gülüyor gölgem
dökülüp gidiyor incecik şarkım
içimin sorularına

cahil kuşlar
gene aşkın bir biçimine uçuyor
kıpırdamadan duruyorum orada
gün yanıp kül olana

2010-12-19T14:54:00.001+02:00

nereye yetişeceksin? yalnızlığın uçurumunda yaprak sesleri başladığında, bir fısıltıyla kuşatıp mahvettiğinde pencerelerini dünyanın, bir kez olsun düşlerine girip gerçeği söylemediğin, sakar bir rüzgar gibi devirip kaderlerinin çanağını, ziyan ettiğin, harab ettiğin, yıktığın, bu külden ve kilden ve mahşerden beter, soluğu kesilmiş borular gibi göğün de ötesine uluyan, mezarlarında yangın çıkarıp kaçan bu ölülere mi yetişeceksin? neye?

2010-12-15T21:18:00.002+02:00

Mektup Nadajlıdır Dom!

1. Diyorlar, korkutarak karaşın kıldığımız sarı
"Dağlar gibi gençler âlemde perişan oldular"
2. Giyinmiştir bir mitrak, baba, bir göl ve kıyamet
3. Bir sultan daha yere oturur, biz oturtuyoruz
Kadife istemezmiş, taht istemez saf bir ipek
4. Anladık ki yüreklilik belirli bir sillenin rengi
Külbastısız sayfaları karıştırırken serüven
5. Nadaj'ın alınmayışını dört yüzyıl sonra İskele'de
duyduk; "Sen insanoğlunu öperek mi ele verirsin?"i de
6. Biz bir şairi şiir yazsın için ölümle korkuturuz dom!

ece ayhan

izleyicigül'ün suçu ne?

2010-12-12T15:14:00.012+02:00

bir aminoasit cinsi varmış; arjinin! 20 küsür kardeşinin arasında beyin zarını delip geçebilen yalnızca buymuş. diğerleri kapının önünde bekleşip ciğeri yüreği harlarken, bu fırlama; beynin en şimşekli en yıldırımlı cehennemine girip tutuşur, rastlantıya, dalgalanmaya, hülyalanmaya amansızca yapışır, adamın çehresini yere sağlam basan evler dolusu bir kalabalığa çevirirmiş.
nasıl güzelsin arjinin kardeşim. nasıl kahramansın. insanlara zerre inancımız zırnık kadar güvenimiz yok. artık umudumuz sensin.
dizi mizi işlerine bulaşmış olan, bu sektörün hırsızlık, riya ve kahpelikten bir sacayağının üzerinde ağır ağır kaynayan bir cezve dolusu engerek zehiri olduğunu bilir.
senaryoya son hali veren haramiler; yani yapımcısı, reklamcısı, bezirganı toplanıp, camdan bir masaya sayfa sayfa yaydıkları zavallı hikayeyi, pergellerle cetvellerle, parametreler ve testerelerle santim santim keser, oraya bu reklam, buraya bu tanıtım, şuraya bu gönderme diyerek saptamalarını saplaya saplaya paramparça ederler.
-rakip dizide iki pezevenk bir katil dört orospu varsa çok sağlam bi ihanet lazım o zaman bize.
- bize ölüm, kan, ağlayan çocuk, parçalanan uzuv, kırılan diş, yırtılan, unufak olan insan halleri gerekli" şeklinde müdahalelerin yoğun biçimde yaşandığı bu toplantılarda denyoluk ve ego çarpışmaları da kural olarak bulunur.
elbet bu, eli sopalı, bıçağı kör sermayenin talebidir ve en büyük gayeside yığınları sersemleştirip, ötekileştirmek, ahlaksızlaştırmak, düşman etmek ve yalnız bırakmaktır.
çünkü edip abinin de dediği gibi, bilirler ki; insanlar yalnız kaldıkça konuştukları dil de değişir ve sonunda büsbütün anlaşamaz olurlar. daha ne istesinler?
cezvede kaynayan zehir herkesin kafasına çekilmiş ayrı bir boru hattı aracılığıyla aralıksız olarak dumura uğratılmış beyinlere pompalanır.
belli bir talihsizliğin,apaçık bir haksızlığın etrafına içgüdüsel olarak kümelenmiş
mutsuz yığınlar,ırzlarını teslim edebilecekleri bir zorba buldukları için tereddüt etmeden, huzurla bu zehrin altına yatarlar.
görgüsüz türkücüler,orospu şarkıcılar, hali hallenmiş aktör bozmaları kahpece tercüme ettikleri
bir tomar saçmalıkla her akşam bu bedbaht kalabalığı vahşice iğfal eder. yığın bir sonraki güne hazırlanır. ne giyeceği, ne yiyeceği, ne satın alacağı, neyi dert edeceği, neye sevineceği, neye şaşıracağı ve neye inanacağı kendisine tebliğ ve tembih edilerek hayata salıverilir.
hayat, na bu geçen şeydir. aklından geçen,gözlerinden geçen, kulağına çalınan, damağına bulaşan,
saçını çeken, elini öpen, yüzüne gülen, götüne giren. işte bunların hepsini toplarsan o hayattır.
insan macerasının en afili metinleri;
monte cristo kontu, sefiller, cyrano de bergerac, hatta karamazov kardeşler, okumuş yazmış kelimelerin ekmeğini yemiş tüccarlarca tarihin en kapsamlı en yakıcı yok edici saldırısına alet edilir.
o büyük yazarların yarattığı büyük karakterler, senaryoya dahil edilmezden önce sermayenin kudurmuş memurlarının kaynar karanlık hamamlarında çırçıplak soyulup ıslak odunlarla iyce yumuşatılır, halı gibi silkilip kanları süzülür. sonuçta insanla insanlıkla ilgili hiç bir emare taşımaz bir soytarılıkla boy boy dizilerde arzı endam ederler.

bu yılan çıyan içinde kalbimize tek omuz verenler, bu pisliğin asla kendinden edemediği namuslu insanlardır. edebiyatın kanını irinini sermayenin mermerine sıvamadan, çoşkuyla bizlere hakikati, insanlığı iyiliği ve umudu işaret ederler. onların hayalleri inananı çoğaldıkça gerçek olmaya yaklaşan hayallerdir. bilirler.

işte bu ahvalde; behzat ç. bence karakterleri, senaryosu, kurgusu, alt metini ortaya çıkış zamanlamasıyla tam bir vaka.
yaralı, aksayan, eksik bir mükemmellikle tam olmak değil tam etmek uğraşında bir masal.
yaralı yığınların aklının hayalinin başında silahla külahla bekleyen sermayenin kafasına doğru uçan taşlaşmış bir dinozor yumurtası.

gerçek acıları olan gerçek insanların hikayesi. oyunculuklar çok sağlam,senaryo şiirsel, anlatım sade.
yeşilçam ın babacan,tatlı sert, iyi kalpli polis figürünün yerine, güncel iktisadi ve içtimai koşullardan yola çıkarak ikame etmeye koyulduğu başkomiser behzat karakteri, tam da olması gerektiği gibi dengesiz, ana hikayeyi hepimizin aşina olduğu karanlık bir tarihin çamurundan sıyırıp göz hizamıza çeken ve adı zulümle anılan teşkilata başka bir vicdan öneren ve bunu sessiz yığınlar adına yapan karizmatik bir antikahraman.
yoksulluğu, güçsüzlüğü, ötekiliği aşağılamadan, alkolizmi, küfrü yok saymadan ve sokaktaki gerçek hayatla arasına kalın perdeler çekmeden akıp giden ve hepimizin kaşarlanmış korteksini
delip geçen sıcak bir hikaye. neşet ertaş'ın sesinin sürekli bu hikayenin içinde dolanması ise hayranlık verici. sürmesini umut ederek;

behzatın tiradı;

babamın öldüğü gün birine aşık olmuştum.
bazen öyle olur.. herşey üst üste gelir..
polis olmasaydım; 'katil olurdum'.
çünkü sahici bir sarsıntı, sahte bir dengeden iyidir.
binlerce ceset.. binlerce katil.. ve bir evlilik gördüm.
seni, 'intihar ettiğin gün tanıdım' kızım.
seninle 'o gün' barıştım.
şimdi 'sadece geceleri', yapayalnız ve yalınayak anlayabildiğim şeyler var.
şimdi 'benim de yalanlara inanmaya ihtiyacım var'. bütün 'çaresiz insanlar' gibi, dağılan bir okul gibi.
acılarımız da birbirine benziyor artık kızım..
birbirine benzeyen parmaklar gibi. ama her birinin 'eşsiz' bir izi var.
bazen gözlerim doluyor karanlıkta..
ama fısır fısır konuşmaya başlıyorsun yine kulağımın dibinde. 'hiç susmuyorsun'. ağlamama asla müsaade etmiyorsun.
her şey affedildi babacık diyorsun. hiç ayrılmayacağız diyorsun.
keşke hep yanında olsaydım diyorum böyle konuştuğunu duyunca.
bu kış çok kar yağar, belki beraber kayboluruz diyorsun sen bana.
ama kar taneleri birbirine benzemez ki kızım.?
'cesetler de' benzemez.?
ama 'bir cinayet', başka bir cinayeti hatırlatır her zaman.
koşan atlar, düşen atları hatırlatır.
yağmur yağar..
..durur..
..tekrar başlar..
yanlış yolda yürümek, doğru yolda beklemekten iyidir.
beşikten mezara kadar.
karanlıkta 'herkesle' çarpışabilir insan.
yalan mı söylüyorum sana?
affet beni kızım.
affet..
bir sürü doğru söyledik ama..
hiç burnumuz kısalmadı ki kızım..

2010-12-10T00:03:00.002+02:00

gurursuz ve kimliksiz yaşamak zorundayız artık yaşayacaksak yüzümüzü kafatasımıza bir deli raporu gibi asıp köpekliğin hamamından köpüre köpüre akan bu çirkef gibi insan selinin içinde öylece sürüklenip gitmek zorundayız küçük cimri ve karanlık ruhlar edinmeliyiz artık varlığı kati tanrılara allahlara varlığı utanç veren kalabalıklara karışmalıyız yanyana ağaçlar savrulup ağlamaktayken halimize kurşunumuz bitmiş süngümüz düşmüşken ve bulutların kıvrımları gibi dizlerini öperek parlatırken aşkın kahrolmuş ve eskimiş mektuplar gibi dolanırken kuşlar güzelliğinle anladığımız ve üst başa döke döke içmeye çalıştığımız bu ömre ve en uzağında üzerimize uzanan bu gergin karanlığın en yeşil bitki gövdelerine en yüksekten düşen damlalara kadar yaralıyız demeden ah vah edip o acıyı geri çekmeden kırıldı kırılacak kabuğumuzun kuytusuna karşılaşıp vuruşup bu hiç bilinmedik suçla uçuşup serpilip batan dünyanın yaklaşan uğultusuna bir avuç kül gibi yok olmak zorundayız

fark etmedi sevdan beni

2010-12-09T02:06:00.001+02:00

2010-12-08T13:19:00.008+02:00

şaka gibi.
engin ardıç gibi büyük bir düşünür ve yazar 6 aralık günü yazdığım yazıdan ilham almış sanki.
gurur duydum,çünkü başka yapacak işim yok.

6 aralık darmaduman yazısı

8 aralık engin ardıç yazısı

2010-12-07T23:59:00.003+02:00

bir takım olaylar ve perde arkası

2010-12-06T22:29:00.001+02:00

dış mihrakların ip bağlayıp oynattığı basında bir vaveyladır koptu;
öğrencilere dayak atılmış, bu orantısız güçmüş, polis holiganlara hoşgörüyle davranmış ama protestocu kız öğrencilerin kasığına felan basıp,acımasızca coplayıp, yerlerde sürüklemiş!
miş miş te miş.
insanda biraz utanma olur!
dünyalar yakışıklısı, karizmatik ve konuya hakim hükümet sözcüsü sayın hüseyin çelik ne güzel ifade etti; "üniversitelerde bu işi meslek edinmiş kadrolu öğrenciler var" ne kadar doğru. gelmeseydiniz bu sapık ideolojilerin oyununa, takıp türbanınızı, bırakıp badem bıyığınızı, alıp mercimek kömür yardımınızı oturaydınız evinizde. sıkıldımı da çıkıp mahsunun son filmini izleyeydiniz sinemada. neyinize sıkıldınız?
eşşek sıpaları, anarşik, gözü dönmüş, alkolik, imansız, zıpçıktı kuduzlar!
parasız eğitim istiyorlarmış! ulan bi sorun bakalım; karı bile kocasına bedava ne veriyo
bu devirde?
sen para verme, o para vermesin. eee nasıl dönecek bu dümenin suyu? ya da suyla mı çalışıyo bu makina? sen harç vermeyecen, yurt ücretini yatırmayacan, o parayla gidip beyoğlunda sakarya da karı gibi küpeli uzun saçlı felan uğursuzların mekanında arjantin bardaktan bira emecen, tekila shot yapacan he mi?
ee trt ramazan programı yaptırmak için parayı nerden bulacak o zaman?
hiç allah korkusu da mı yok ulan sizde?
az bile oolum size bu muamele. bıraksalar iki günde beyazıt kulesine boğaz köprüsüne eşkiya resimleri asıp, hazreti yuşa türbesinde elinizde şarap şişeleri halay çekersiniz siz.
polis ne yapsın? o da üniversite bitirmiş belki, belki yüksek yapmış, iş bulamamış, gitmiş bu kutsal vazifeye nefer yazılmış sonunda. dört saat siz gelip protesto yapacaksınız diye dikmişler adamı sokağa, öğlene doğru bi yarım ekmek döner vermişler eline, bekle babam bekle...
niye? neymiş efendim, bu sersem tipin mahsulleri, sayın başbakanı protesto edecekmiş !

neyi protesto edecen behey şuursuz, kopçasız, fermuarsız, idraksız denyo?
gene bir sayın bakanımızın gayet net belirttiği gibi; istediğini düşün serbest, ama evinde düşün, tuvalette düşün, git dağ başında düşün. ne rahatsız ediyon kamusal alanda güneşli bir cumartesi günü ahaliyi?
kazandığı çeke çüke anca yeten benim lahmacun suratlı, mangal yürekli, semaver dalaklı esnafımı ne işinden gücünden ediyon?
eğitimde öğretimde bir sorun varsa sana mı düşmüş onu tartışmak? sayın başbakanımız konutunda işi gücü bırakmış toplamış rektörleri harıl harıl bir hal çaresi düşünmekte değil mi zaten?
ya sen? sen neyi düşünecen hırpani kılıklı talebe parçası, neyi değiştirecen? dünyayı mı?
kör gözüne limon sıkayım senin.
görmüyon mu demokrasi denen zehirli dumanı soluyan milyonlar, birbirinin üzerine yığılıp ölüyor dünyanın dört bir yanında?
sen; copa, tekmeye, üstelik nezleye gribe de iyi geldiği söylenen biber gazına laf ediyon.
hem, heykeli dikilesi insan, ztar gazetesi yazarı sayın mehmet metiner ne güzel açıkladı akşam kanalın birinde; önce siz saldırmışınız oolum! eskisi gibi işkencenin falan olmadığını da hatırlattı. adam terbiyesinden herşeyi anlatamadı tabii. ama ben de izledim görüntüleri, tamam ağzınızı burnunuzu kırmışlar, tamam sizden nefret ediyorlar ama, kimbilir ne dediniz size güzel güzel dağılın diyen vazifeli memura. adamın kimbilir hangi manevi değerine hangi kutsalına, örfüne, adetine, ananesine ve hatta anneannesine küfrettiniz kimbilir ve o hale geldiniz?
hiç şikayet etmeyin. bu boyalı fırıldak basının da size uzattığı mikrofonlara kameralara sırtınızı sıvazlamasına güvenmeyin. adam olun, okuldan eve evden okula ...
ne! eviniz, kalacak yeriniz, paranız mı yok?
ölün o zaman.
kalabalık etmeyin.

2010-12-02T21:40:00.002+02:00

-artık olan oldu
gitseniz gitmeseniz bir
ben de düş kursam da kurmasam da
aklıma yüzünüz gelecektir-

ö. asaf

ne söylerse yalandır neyi varsa çalmıştır

2010-12-01T22:08:00.002+02:00

afganistan da çoğu çocuk binlerce insan, mayınlar, bombalar, kurşunlar yüzünden kolu bacağı kopmuş, zıplaya zıplaya, kraliçesini hürmetle andığımın ingilizinin bbc kamerasının önünden geçerken ve dünya bütün bunları tayzikli pislikle duş almış sıçanlar gibi korkak ve umursamaz seyrederken,
ırak ta yanan petrol kuyularıyla aydınlanırken bu barbarlık bu vahşet. sayısız hayatın, bir kaç alçağın ağızlarından akan zehirle çepeçevre kuşatıldığı bu zaman, köpek leşi gibi bir ipe bağlı ve sürünerek geçerken sokaklarımızdan, kadınların çıplak omuzları mevsimlerin insafına kalmışken erkeklerin koyu giysileri makinaların koşusunda ezilmişken
düştüğümüz bu üzünç...
belge melge neyinize lazım,
siktirin gidin ey dünyalılar.

susun ve yaşamaya devam edin.

2010-11-28T18:13:00.002+02:00

kokmuş karanlığın zebanileri rahat rahat düzüşmek için
durmadan bozarlar kuşların yuvasını.
ve bir sürü kuş işte o zaman
yana döne,
tutuşturur kendini, bu akılsız, bu kokmuş, bu onursuz, bu dilenci, bu sersem kalabalığın püskürdüğü kaynağın başında.

2010-11-26T00:28:00.008+02:00

ne kötü sinemalarsın! hızlı, hazlı.
ve gökten taş yağar gibi.
öyle ki; evimde uyuyan bir çocuk değil, göğsümde azan bir ur gibi.
ne kirli bir ateş senin sokakların, ne çok sıçan dolu çuvalların.
saklanır kayıklarım iz bıraka bıraka pis yataklarına, leş çarşaflarına.
geçer gözyaşının altından
bir hatıradır şimdi dalgın uyuyan şehir
ve hatıradan sonra bir şey kalmaz
belki his,
o da, azala azala.
biter
derin, sancılı bir nefretin
ışığında okunan son roman gibi.

la haine

2010-11-22T11:18:00.000+02:00

füze kalkanı kolera salgını derken, uzun uzun uçan kuşların kırmızı bacaklarından bir tespih gibi çat çat çat deyü birbirine çarptırdığımız günler kaldı elimizde.
sırtlarına atlar gibi yılkıya ayrılmış anların, sırlarına atılıp gittiğimiz hain ve ele geçmez bir ömür. ve ayetleri kancalar gibi bir hayal, durmadan inandığımız.
ötesi berisi bok püsür. ve dahi adandığını, inandığını, tat aldığını kendinden edene kadar çirkefiyle sıvayıp sürüm sürüm süründüren, yüzüne tükürmeye değmeyecek bu insanat.
it sürüsü gibi nevizadeden asmalımescite koşturup duran, atsız, avratsız, akılsız bir dolu uğursuz.
alın işte; bu kulpu kırık, çamuru bulaşık çömleklerle altın harfler taşıyın fırıldak tarihe.
yolda yürürken birden durup bir ayağıyla öteki bacağını kaşıyan, çöplüklerde çürüyen bu marul yapraklarını, hacca gider gibi her bayram kerhaneye yollanan bu eşşekleri, zerduzlu yaldızlı palanlarla süsleyip feysbuk profilinize fotoğraf yapın.
solcunun eskisi, ibnenin gizlisi, aynı boyda kesilmiş keresteler gibi köleler, yetmiş yıldır memleketin ciğerini,yüreğini çiğneyip çiğneyip tüküren sonra da aynen tek bacağından vinçle havaya kaldırıp kör bıçakla boğazını kestikleri hayvanlar gibi utanmazlığın gönderine çektikleri
tükürüp sövdükleri bu vebalı hayat hikayesi. alın basın bağrınıza ve kudurun cümlelerin koyu kirli kırmızısıyla.
hepiniz tertemiz, topunuz mutlu ve şen. ofislerde, bankalarda, kafelerde, saunalarda, sinemalarda semirmiş besili ve hayvanlaşmış gövdelerinizle incecik belli erik ağaçlarına saldırın.